woensdag 07-02-2018

Nienke 2.0


06-01-2015 de dag waarop het grote nieuwe avontuur van start gaat.

De dag dat er een Nienke 2.0 gaat ontstaan.


‘s-Morgens om 7 uur melden in Almelo. De operatie staat gepland voor 13.00 in de middag. Maar doordat er uitval is, ben ik al om 11.00 uur aan de beurt. Ben ik zenuwachtig? Niet echt, tot op het moment dat ik in de voorbereidingskamer lig.

Jeetje, waar begin ik aan? Wil ik dit wel? Een operatie die onomkeerbaar is, wat nu als……

Pff, twijfels, maar de anesthesist stelt me gerust. Het komt goed. Ik moet overstappen op de operatietafel. Dan worden mijn benen en armen vastgemaakt. Het voelt alsof ik in een amercan jail zit… en dat zeg ik ook hardop. Ze schrikken ervan en beloven mij nogmaals dat ze me goed in de gaten houden. Het kapje gaat op, de spuit gaat er in………

en 1,5 uur later word ik wakker in de uitslaapkamer. Opluchting, ik ben er nog. Ik heb weinig pijn en bedenk dat mijn leven nu echt gaat veranderen.


In maart/april volgt de eerste check-up bij internist, chirurg. Alles ziet er goed uit. Ze zijn tevreden met hoe de operatie is gegaan. Er is 30 kilo af. Bijna onder de 100…. Kledingmaten slinken, nieuwe kleding wordt gekocht.

 

Na een half jaar zit ik onder de 100 kilo. Wauw, dat gevoel is onbeschrijfelijk. Hoelang is het wel niet geleden dat ik onder de 100 kilo was?

Eind juni ga ik met vriendinnen stappen. Heerlijk ongeremd dansen. Niet stilstaan bij dat anderen mij aanstaren, omdat ik er anders uit zie. Geen opmerkingen naar mijn hoofd geslingerd krijgen als; “kijk daar een dansende olifant”

En dan opeens…. krijg ik aandacht van mannen. Iets wat ik weinig tot nooit gehad heb. Jeetje wat doet dat veel met mij zeg. Van binnen gloei ik, maar krijg ook besef dat het inderdaad vaak alleen maar om uiterlijkheden draait. Kortzichtigheid, hmm…. Oke, nu niet twijfelen aan mezelf. Ik ben wie ik ben. Ik merk dat ik goed in mijn vel zit. Ik groei door de aandacht en sla een beetje door in het kleding en schoenen kopen. Althans dat besef heb ik nu. Maar om eerlijk te zijn, voelde dat best lekker. Alles kunnen kopen waar je in past, elke winkel in kunnen lopen, omdat je maat er tussen hangt. En schoenen? Schoenen, zijn altijd goed. Maar zelfs mijn voeten zijn in dikte afgenomen en daardoor kan ik ook andere schoenen aan dan dat ik voorheen kon dragen.

Uiteindelijk val ik bijna 60 kilo af in 2 jaar tijd. Mijn kleding is gegaan van maat 54 naar maat 42. Ik kan modieuze schoenen aan. Ik ben fitter, ben opener geworden. Mijn figuurlijke en letterlijke muur is afgebrokkeld. Jeetje wat heeft de operatie mij veel gebracht.


Mentaal heeft het tijd gekost om te komen waar ik nu ben.

Die innerlijke strijd tussen waarom ik nu opeens wel goed genoeg ben in vergelijking met voorheen, het moment dat je inderdaad in je hoofd ook maat 42 hebt, het besef dat je de muur om je heen kwijt bent en alles dieper binnen komt. Dit heeft mij toch echt wel een kleine 2 tot 2,5 jaar gekost.

 

En soms heb ik daar nog moeite mee.

Hoe makkelijk was het om te verschuilen achter die dikke laag muur om mij heen? Hoe makkelijk was het om mijn gevoel weg te eten en er even niet bij stil hoeven te staan?

Te makkelijk!

Gelukkig moet ik nu elke dag stil staan bij die dingen. Gelukkig leer ik mijzelf steeds meer kennen om wie ik ben. Ik besef nu dat ik alleen mijzelf gelukkig kan maken. En dat dit met vallen en opstaan gebeurd, dat neem ik maar voor lief.

Want anders wordt het leven ook alleen maar saai.


IK HEB MIJZELF LIEF!

 

woensdag 24-01-2018

2014: het breekpunt- jaar


Het jaar, waarin alles anders lijkt en wordt.

Niet alleen in mijn eigen leven, maar ook in het leven van mijn man, van mijn gezin.


Het begon al met de opname van Jax. Op de exact dezelfde dag als een jaar daarvoor. 5-2-2013. Toen vanwege RS en het RHINO-virus. Nu omdat hij een 3,5 uur durende koortsstuip had. Met gierende sirenes naar het ziekenhuis. Marco, die op dat moment een gesprek had over terugkeer op zijn werk na zijn burn-out, gebeld dat hij met spoed naar het ziekenhuis moest komen. De reactie van de baas was uiteindelijk de doorslag dat hij ervoor koos dat het werk niet voort wilde zetten bij deze baas. Na 2 dagen ziekenhuis van Jax, vele gesprekken met elkaar en met de werkgever, uiteindelijk de weg ingeslagen voor outplacement. Vanaf oktober geen werk meer voor hem. Geen stress meer, maar werken aan zichzelf. Wel een hele maand heeft hij thuis gezeten, omdat hij per 1 november al ergens anders aan de slag kon. Wauw wat was en ben ik trots op hem. Kiezen voor jezelf in deze tijd is best een behoorlijk grote stap. De weg naar onzekerheid in slaan om er vervolgens zoveel beter uit te komen. Trots overheerst.


Vervolgens in april het overlijden van (schoon)moeder. Veel geregel, veel er zijn voor anderen en jezelf weer parkeren. Zorgen voor een ander stond hoger op de lijst, dan zorgen voor mezelf. Natuurlijk is dat niet slecht om er voor een ander te zijn, maar wat altijd wel belangrijk is, is dat je ook aan jezelf blijft denken. En dat vergat ik toen…


En dan dat moment, wat ik al eens eerder beschreven heb. De dag op de oranjekermis. Samen met je gezin heerlijk struinen over de kermis. Attracties bekijken en dan uiteindelijk samen met je jongens in de houten trein-achtbaan. Waar het onvermijdelijke op mijn pad komt. Het besef en de ervaring dat ik echt te dik ben. De beugel past niet dicht en ik ontneem mijn jongens de kans om in de achtbaan te gaan. Wat kom ik opeens de werkelijkheid onder ogen. Oef, pijn, diepe pijn, schaamte, verdriet en boosheid overvallen mij.

Wat nu? Wat doe ik mijn kinderen aan? Wat doe ik mijzelf aan?


Ik had ondertussen ergens in mei vernomen dat een oud-collega een maagverkleining had ondergaan. Ik heb bij haar informatie opgevraagd. In gesprek gegaan met haar, om vervolgens een afspraak te plannen met mijn huisarts ergens begin juli. Deze stond er niet meteen heel erg voor open. Of ik wel besefte dat het een hele zware onomkeerbare operatie is. Maar als ik het zelf heel graag wil, zou hij mij niet in de weg staan en schreef een doorverwijzing voor de obesitaskliniek.

Met die brief in de hand ben ik diezelfde middag de kliniek ingelopen om een afspraak te plannen. En alsof het zo moest zijn kon ik 22-7 al terecht. Er was zojuist een plek vrij gekomen vanwege afzegging. 22-7 de dag dat we op vakantie zouden gaan…. Maar omdat ik dit zo graag wilde, heb ik de afspraak door laten gaan.

Die dag, de 22ste van juli, is de dag van het breekpunt in mijn leven. Het gesprek met de internist, de blik in mijn toekomst, mijn eigen wil. Dit alles heeft gemaakt dat ik tot de stap van een maagverkleining ben gekomen. Meteen door naar de prikpost, meteen de aanvraag weg gedaan. Om vervolgens daarna met mijn gezin op vakantie te gaan naar Brugge.

We hebben een heerlijke vakantie gehad.


Een paar weken daarna kon ik in oktober beginnen aan het voortraject. Gesprekken met de psycholoog, diëtist, chirurg en verpleegkundige volgde. Uit alle onderzoeken bleek dat ik er fysiek en mentaal klaar voor was om mijn leven ingrijpelijk te veranderen.

Ergens eind oktober, begin november, kreeg ik te horen dat mijn operatiedatum 6-1-2015 zou zijn. Dat hield in dat ik vanaf 22-12 aan de shakes moest om zo mijn lever te verkleinen. Ik zat met de kerst en oud&nieuw aan de shakes en kookte heerlijk voor mijn gezin. Of ik dit moeilijk vond? Nee totaal niet. Ik wist dat dit de laatste keer was dat ik ooit op dieet zou zijn. Het begin van een nieuw tijdperk, het begin van een nieuwe levensstijl, het begin van iets nieuws.


En wauw, in wat een mooi nieuw tijdperk ben ik terecht gekomen.

 

Enkele foto's van mij en mijn gezin in 2014

                                                                                                                                  vakantie Brugge                         deze foto is van 21-12-2014

woensdag 17-01-2018

Mijn leven 5 jaar geleden.

Als ik terug in de tijd ga naar 2013, bedenk ik mij dat ik net weer moeder was geworden van een prachtige zoon. Deze bevalling was al anders dan mijn eerste bevalling. Gelukkig geen heftige bevalling, waar veel bloed en veel gescheurd weefsel aan te pas kwam. Gelukkig geen jongen die voor vijf dagen opgenomen moest worden op neonatologie. En gelukkig kon ik de volgende dag samen met hem naar huis, zonder medische klachten voor mij of voor hem. Ik weet nog goed hoe dat voelde, als een triomf op de vorige keer. Wat was dat een goed gevoel.

 

Maar ook het jaar dat mijn jongste zoon, 2 maanden oud, werd opgenomen op de kinderafdeling, omdat hij zowel het RS-virus als het RINO-virus had. Jeetje wat was hij ziek, hij werd in een soort zuurstof-couveuse gelegd, kreeg sondevoeding en werd goed in de gaten gehouden. In april ging mijn oudste naar school, wat was hij trots! Daar ging hij met zijn rugtas op zijn rug, fruitbakje mee en met heel veel plezier op weg naar het begin van zijn schoolcarrière.

 

In juni kwam mijn man thuis te zitten met een burn-out. Wat kan iemand dood ongelukkig naar zijn werk gaan, omdat hij totaal niet gewaardeerd werd voor zijn harde werken. Vele gesprekken volgden, vele moeilijke momenten moesten overwonnen worden. Als we het er nu wel eens over hebben, ervaart hij de extra tijd die hij daardoor gekregen heeft met ons, als het mooiste en dankbaarste wat uit de burnout voortgekomen is. Hij heeft een kleine 4 maand thuis gezeten om vervolgens weer aan het werk te gaan. Ergens in november ging het weer niet goed. Te snel gestart en doodongelukkig, omdat er simpelweg niets veranderd was, hebben wij goed met elkaar gepraat. Ik wilde niet dat hij doodongelukkig naar zijn werk moest gaan. Ook al liep mijn uitkering op dat moment af, toch hebben we besloten om vanaf februari 2014 een outplacementtraject op te starten. Vanaf 1 oktober 2014 zou hij uit dienst gaan bij zijn werkgever. Met alle gevolgen van dien, maar diep van binnen wist ik dat alles goed zou komen. Wat een diep vertrouwen had ik toen zeg, als ik daar nu aan denk weet ik eigenlijk niet waar dat gevoel vandaan kwam, maar het was er gewoon.


Ik vond en vind nog steeds, dat je met plezier naar je werk moet gaan. Dat je werk niet alleen energie kost, maar dat je er ook energie van kunt krijgen. Wat was en ben ik trots op hem dat hij deze keuze uiteindelijk wel durfde te maken. Ook al was het financieel best zwaar, maar hij heeft voor zijn geluk (en dus ook ons geluk) gekozen.


Als ik dan kijk wat mijn rol daarin allemaal was, val ik best stil. Ik besef nu des te meer dat ik behoorlijke grote schouders heb gehad dat jaar. Ik heb me op bepaalde momenten best heel veel weggecijferd om voor mijn gezin er te zijn. Ik zorgde voor iedereen, behalve misschien voor mezelf. En dat uitte zich denk ik vooral in slecht eten. Tussendoor even snel wat eten, geen regelmaat en onvrede misschien dan ook wel weg eten. De kilo’s van de zwangerschap gingen er dus niet echt vanaf.

Of ik daarmee zat? Ik weet het niet. Ik hield mij voor dat ik het geen probleem vond. Dat ik was wie ik ben. Dat ze het daar maar mee moesten doen. Maar diep van binnen denk ik dat ik er best veel last van had. Kwetsende opmerkingen van vreemden, die toch meer met je doen dan dat je wilt toegeven. Een dieper verlangen om er gewoon bij te horen om wie je bent en niet om hoe je eruit ziet. Bepaalde dingen niet doen met je kinderen, omdat je simpelweg de conditie niet hebt of omdat je bang bent dat je iets kapot maakt.


Al met al best een heftig jaar om zo terug te lezen. Maar ik ben dankbaar voor alle momenten, leerpunten en inzichten die ik hierdoor mee heb gekregen. Dankbaar voor het besef dat ik echt ondervonden heb, dat geluk in jezelf zit, dat jij de keuze hebt om voor jezelf (en je gezin) te kiezen. En dat ik nu weet dat geluk niet afhangt van rijkdom, maar van alle kleine dierbare dingen om je heen.

 

 Hieronder 3 foto's van mij in 2013

Woensdag 10 januari 2018